سبزواری ـ حسين (1309- 1386 ق)


آيةالله حاج ميرزا حسين سبزواری مشهور به فقيه سبزواری فرزند آيةالله ميرزا موسی، در شهر سامراء به دنيا آمد و در سال 1318 ق همراه پدرش راهی سبزوار شد و در آن‌جا مشغول تحصيل شد و هشت سال بعد به مشهد آمد و در مدرسه فاضل‌خان حجره گرفت و در محضر بزرگان دانشوری چون حاج شيخ حسن برسی، ميرزا محمدباقر مدرس رضوی، ميرزا عبدالجواد اديب نيشابوری و ديگران علم آموخت.
پس از ازدواج بار ديگر به سبزوار بازگشت و شش سال در آن‌جا ماند و ضمن تدريس، خارج فقه و اصول را از محضر پدر و حکمت را از افتخارالحکماء، شاگرد حاج ملاهادی سبزواری فرا گرفت. آن گاه به نجف رفت و در پيشگاه ميرزای نائينی و سيد ابوالحسن اصفهانی و آقا ضياء عراقی و حاج سيد محمد فيروزآبادی زانو زد و با دريافت اجازه اجتهاد از آنان، به «فقيه سبزواری» مشهور شد.
با پيمودن اين پله‌های دانش‌اندوزی، به درخواست سبزواريان، به خراسان آمد و در مشهد اقامت گزيد و به تدريس اقامه جماعت و خدمات اجتماعی پرداخت. مدرسه باغ رضوان، تکيه سيدها، تکميل درمانگاه رازی، احداث 120 باب منزل در خيابان نخريسی و 25 باب در خيابان خواجه ربيع، برای اسکان سيل‌زدگان، و ساخت دهها باب مسجد در سطح شهر مشهد، از کارهای عام المنفعه اوست. در شمار اقدامات خيرخواهانه او بايد از تهيه زمين و احداث دهها باب منزل برای طلاب، در منطقه‌ای از شهر مشهد که اينک به نام «کوی طلاب» مشهور است، ياد کرد.
وی در 77 سالگی، درگذشت و در گورستان عمومی باغ رضوان در ناحيه شمالی حرم مطهر امام رضا(ع) به خاک سپرده شد.